Η κυπριακή κοινωνία απορρίπτει τα άτομα με δυσλεξία
Έχει γίνει τεράστια δουλειά τα τελευταία 20 χρόνια όσον αφορά σε θέματα που αφορούν άτομα με δυσλεξία, όμως χρειάζεται ακόμη πολλή δουλειά, είπε στο ΚΥΠΕ η Ευγενία Στυλιανού, Γενική Γραμματέας του Παγκύπριου Συνδέσμου Δυσλεξίας. Σημείωσε ότι επαναδραστηριοποιείται ο Σύνδεσμος μετά από μια χρονική περίοδο παγώματος και στασιμότητας, με στόχο το εκπαιδευτικό σύστημα να λειτουργεί το ίδιο για παιδιά με δυσλεξία όπως και για τα υπόλοιπα, με τα ίδια ίσα δικαιώματα βοηθώντας τα να αναπτύξουν τα ιδιαίτερα τους χαρακτηριστικά.
Αναφερόμενη και στους λόγους που χρειάζεται ενδυνάμωση η οικογένεια, όπως εξήγησε η κα Στυλιανού, είναι γιατί το εκπαιδευτικό σύστημα της Κύπρου, και γενικώς η κοινωνία, σε πρώτο στάδιο δεν εντοπίζει και δεν εκπαιδεύει σωστά τα άτομα με δυσλεξία και σε δεύτερο στάδιο, «όχι μόνο δεν αναδεικνύει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των ανθρώπων, αλλά τα απορρίπτει», ενώ παρατηρούνται περιστατικά κακοποίησης, και αυτό δυσκολεύει πάρα πολύ το άτομο με δυσλεξία και τις οικογένειές τους.
Ερωτηθείσα για το θέμα της κακοποίησης, σημείωσε ότι παιδιά με δυσλεξία δέχονται εκφοβισμό από πολλές πλευρές, «είτε από τους εκπαιδευτικούς, λόγω της άγνοιάς τους, είτε από τους συμμαθητές τους, πάλι λόγω της άγνοιάς τους, είτε από το ίδιο το μαθησιακό σύστημα της Κύπρου».
«Σκεφτείτε ένα παιδάκι της πέμπτης δημοτικού να προσπαθεί να κάνει ανάγνωση δυνατά στην τάξη του και το επίπεδο ανάγνωσής του να είναι πρώτης δημοτικού, πόσω μάλλον όταν αγχωθεί», είπε, προσθέτοντας ότι οι ίδιοι οι δυσλεξικοί το περιγράφουν σαν να χορεύουν τα γράμματα μπροστά στα μάτια τους, όχι γιατί όντως χορεύουν, αλλά γιατί η εγκεφαλική λειτουργία εκείνη τη στιγμή δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που καλείται να κάνει. Αυτό, είπε, είναι ένα από τα χαρακτηριστικά δυσλεξίας. Επίσης, πρόσθεσε, τα άτομα με δυσλεξία έχουν έναν ιδιαίτερο γραφικό χαρακτήρα κάποιες φορές, μπορεί να λείπουν συγκεκριμένα φωνήματα, γραφήματα, έχουν ορθογραφικά λάθη, γιατί δεν μπορούν να απομνημονεύσουν την οπτική απεικόνιση των λέξεων, δηλαδή πως αποτυπώνεται η ορθογραφία.
Τα δυσλεξικά άτομα, σημείωσε, «πολλές φορές δεν μπορούν να αποτυπώσουν πώς γράφεται μια λέξη και να αφομοιωθεί ώστε να μην επαναλαμβάνουν ορθογραφικά λάθη». Που σημαίνει, πρόσθεσε, στην εκπαιδευτική τους πορεία τείνουν να βλέπουν συνεχώς τετράδια και διαγωνίσματα κόκκινα από σημειώσεις. Πρόσθεσε ότι δέχονται bullying από πολλές πλευρές, είτε από τους εκπαιδευτικούς, λόγω της άγνοιάς τους, είτε από τους συμμαθητές τους, πάλι λόγω της άγνοιάς τους, είτε από το ίδιο το μαθησιακό σύστημα της Κύπρου.
Ερωτηθείσα αν τα πράγματα είναι καλύτερα σήμερα σε σύγκριση με πριν 20 χρόνια, απάντησε θετικά, λέγοντας ότι έχει γίνει «τεράστια δουλειά», όπως και η δημιουργία του Νόμου περί Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης. Σε όλες αυτές τις προσπάθειες, είπε, έχει συμβάλει ο Σύνδεσμος, ο οποίος δημιουργήθηκε το 1993 και ιδρύθηκε το 1994.
